Ambisyoso.

Kung sino man po ang mga Louisian dyan na mabait at mabait ulit, samahan nyo naman po ako bago pasukan. Di ko po kasi alam ang mga sasakyan ko papuntang school galing sa lugar ko.

As always makulit,

BatangWalangMuwangSaMundo.

Anonymous asked: EE pa din. Mas malaki ang kita nyan! Pero kung saan ka talaga mas marunong at kung ano talaga ang gusto mo, yun ang sundin mo. Make your passion your profession eka nga. Hope this helped.

Naguguluhan po kasi ako kasi pareho ko namang hilig yung dalawa, pero first choice ko talaga ang CE. Kaya lang yun na nga po, gaya ng sabi nyo, mas malaki ang salary ng EE.

Salamat po a. Pero sana wag na mag-anon, di naman po nakakahiya ang sumagot e. Salamat po sa sagot niyo! :)

Anu po ang mas maganda, Civil Engineering o Electrical Engineering? Please, just TA me nalang po. Salamat!

thebribery:

bossmarx:

WTF?

anung klaseng comment yan?

jusko, kung sino man gumawa nito bibitayin ko gamit yung sablay nya sa may oblation sa Diliman. 

Yung Sablay na yan eh alternative to the toga, kasi mainit magsuot ng toga. Nakakabawas ba sa pagiging Isko mo na merong ibang schools na gumagamit ng Sablay sa graduation? oh God…

Minsan ‘yung mga taga-UP ‘di ko alam kung matalino ba talaga o nakatsamba lang na nakapasok. Nakasalamuha na’ko sa mga graduate ng UP at dyuskupo, mga mayayabang lang pero bopols naman.

Inyo na ‘yang sablay niyo, sablay naman ‘yung iba sa inyo.

Una sa lahat, nasa batas po ba ng bansa natin na tanging mga tagaUP lang ang pwedeng magkaroon ng Latin honors o kung anu pa man ang tawag sa sablay na yan? At saka isa pa, hindi naman sa pagkundena ng oblation ha, pero hindi lahat ng pag-aalsa o kung anu man e kailangang oblation agad. May mga ‘matitinong estudyante’ na mas pipiliing sabihin sa isang pormal at maayos na usapan ang mga saloobin nila kesa gawin ‘yan.

‘Di naman po siguro bawal ang ikumpara ang mga eskwelahan, pero yung ipangalandakan mo yung isang bagay na alam mong makakasakit sa iba e kabobohan na ata yun. Nakakadismaya sa kung sino man ang gumawa nito.

Anonymous asked: It's not being scared naman pero I think I must say na you have to stick to one form of blogging. I mean, if you're into photography, then post only your shots. If you're into literary, then post texts. That's it! But anyway, I like the way you express yourself, and the way you shoot. Keep it up!

Una po sa lahat, gusto kong sabihin na pareho kong hilig ang pagsusulat at pagkuha ng litrato. Gusto ko po yung suggestion mo kaya lang I can’t afford to use two tumblr accounts. Tsaka sinisigurado ko naman po na malinis yung theme ko para kahit na halu-halo yung posts ko, madaling mabasa o makita.

Pero hindi ko naman sinasabi na I’m not considering your suggestion. Pero mahirap po talaga kung dalawang blog.

Salamat!

“The Fault in Our Stars is the fourth solo novel by author John Green, in which a sixteen-year-old cancer patient named Hazel is forced by her parents to attend a support group, where she meets and falls in love with the seventeen-year-old Augustus, an ex-basketball player and amputee.” -Wikipedia

Balita ko maganda daw ang The Fault in Our Stars ni John Green kaya bilang wala din naman akong mabilhan o mahiraman ng libro, nidownload ko nalang yung ebook. Sa sobrang boring ng summer ko, wala na’kong ibang ginawa kundi ang humarap sa computer buong araw. I used to read before kaya lang nawalan na ako ng gana kasi wala akong mabasa and I really hated reading ebooks. But since it’s the last resort, I’m taking it.

Isang bagay din na nagpapaguilty sa akin bilang mambabasa ay yung feeling na kung ano yung mga sumisikat lang na libro, sila lang ang binabasa ko. Yun ang problema ko. Kasi nga, the thing na wala akong mabilhan ng libro o mahiraman man lang dahil wala naman akong mga kakilala na mahilig din magbasa, wala din akong makukuhanan ng idea kung anong mga libro ba ang dapat kong basahin.

I know that it should not be an excuse pero ano ba ang magagawa ko?

Isang buwan nalang… Ilang linggo nalang… Ilang araw nalang,  magiging ganap na akong kolehiyo.

Nung high school, eto na yung lagi kong itinatatak ko sa isip ko, na malapit na. Malapit na akong magtapos ng sekondarya. At tutungtong na sa mas kritikal na uri ng buhay ng isang estudyante. Hanggang ngayon, di pa rin ako makapaniwala na malapit na akong magkolehiyo. Yung mga panahon na hirap na hirap akong magdesisyon ng kung anong kurso nga ba ang kukunin ko, kung saan nga ba dapat ako mag-aral. Iba na, ibang iba na.

Pero isang tanong pa din ang bumabagabag sa isipan ko. Handa na nga ba ako? Handa na ba akong malayo sa pamilya ko? Handa na ba akong mamuhay ng mag-isa, ng malayo sa mga kaibigan ko? Kayanin ko kaya ang buhay na walang inaasahan kundi ang sarili ko? Nakakatakot.

Napakarami kong nababasang blogs tungkol sa mga buhay ng isang kolehiyo. Mga pagsisisi sa piniling kurso, pagiging short sa pera, terror na profs, failing grades. Mabuti nalang at nung fourth year kami, sinanay na kami sa magiging buhay namin sa kolehiyo. Walang spoon-feeding, walang consideration, kung ‘di ka nakapagpasa sa nakatakdang deadline, 70. Pero sapat na nga ba ang mga ito para ihanda kami?

Hindi. Pero makakatulong. Naalala ko pa nung may assignment kami sa math, wala ako nung itinuro yung lesson kasi nagkasakit ako. So implied na humiran ng notes kapag namiss yung lesson at obligado ka na gumawa ng assignment. Kaya ayun, nung nalaman ko na may assignment, walang hiya-hiya, pinuntahan ko yung classmate ko sa bahay nila, ng gabi. Nagpaturo ako, kahit nakakahiya. Mabuti nalang at di masyadong mahirap.

Pero sa totoo lang, excited na ako para sa kolehiyo. Yung makikilala mo yung iba’t ibang klase ng tao: mga mapangmata, mga iskolar, mga matatalino, mga bulakbol, at iba pa. Yung takot na mararamdaman mo kapag late ka na sa klase mo, takot kasi terror yung prof. Yung saya na mararamdaman mo kapag pinostpone ang klase. Yung feeling na magkakaroon ka ng mga bagong kaibigan, na talagang makasusundo. Nakakaexcite.

Malapit na, malapit na talaga. Sana nga handa na talaga ako.

Yung ipinagkatiwala mo yung blog mo sa kanya tapos gagawin nya yun. Masaya ka nga, pero ako naman masisira. Gago.

effyoubigtime:

Minsan, mas madaling pang mag-open ng problema sa mga taong kakikilala mo lang, kesa don sa mga taong ” matagal mo nang kakilala. “

overonehundred:

Toby Ng - The World of 100

Have you ever asked yourself, what would the World look like as a small community of 100 people? Probably not. However, it is something to think about, as the reality would be startling - as much as you’d think so, the village would only have 7 computers, and only 1 person in the World Village would be educated at University level.

These facts are something that designer Toby Ng has thought about very carefully, and turned the results of his findings into a series of twenty infographics depicting ‘The World of 100’. Although aesthetically beautiful, with sharp lines and bold, vibrant colours, these infographics are often horrifying. 

The posters look as though they have come straight out of a children’s book; is this to mirror the naivety of those that are most likely to be looking at them on their computers?

“Look, this is the World we are living in.”

- Toby Ng

(via twomas)

Sana may Baguio meet up din. Para naman may makilala ako bago pasukan.

My sked for the very first semester of my college life. 

Alam mo, ang amoy mo parang teleserye. Nakakaiyak.

Anniversary pala ng blog ko ngayon.

Yung taong gusto mong kausapin pero wala kang lakas ng loob.